Groningen moet op eigen benen staan. Het wordt tijd voor meer autonomie.

Hoe lang accepteren wij nog dat er over ons wordt beslist in Den Haag?

De pijn wordt hier gevoeld, niet in Den Haag. Decennialang heeft de provincie gefunctioneerd als wingewest van Nederland. De opbrengsten van de gaswinning vloeiden naar de staatskas, terwijl de schade, letterlijk en figuurlijk, in Groningen achterbleef. Dit is geen afgesloten hoofdstuk. Dit is een open wond die het vertrouwen van Groningers in de landelijke overheid (en ook de lokale overheid) flink heeft aangetast. 

DURF pleit voor meer autonomie voor Groningen. Dit  is geen oprisping van onvrede, maar een logisch gevolg van de jarenlang structureel falende relatie tussen onze regio en het rijk. Als Den Haag niet in staat is om recht te doen aan de belangen van Groningers, waarom zouden wij als  Groningers dan niet meer zeggenschap opeisen over onze eigen toekomst?

Autonomie betekent niet volledige afscheiding, maar wel verregaande zelfbeschikking.

Denk aan controle over eigen middelen, met het accent op het kunnen bepalen van onze eigen economische koers en prioriteiten. Groningen heeft de potentie om zichzelf sterker te ontwikkelen dan nu gebeurt, maar wordt te vaak afgeremd door landelijke regels en besluitvorming die onvoldoende rekening houden met regionale verschillen. 

Neem de economie. Groningen beschikt over ruimte, kennis en kansen op het gebied van energie, landbouw en innovatie. De energietransitie biedt hier enorme mogelijkheden als je het accent goed legt en niet alleen inzet op zonneparken en windmolens. Maar zolang investeringen en besluitvorming centraal worden aangestuurd, blijven kansen liggen of worden ze vertraagd. Een autonome koers zou betekenen dat Groningen veel meer zeggenschap heeft waar en hoe geïnvesteerd wordt, met direct oog voor de belangen van onze inwoners, want daar ontbreekt het vaak aan.

Ook op sociaal vlak is autonomie een goed idee. De armoedeproblematiek in Groningen is hardnekkig en vraagt om maatwerk. Landelijk beleid schiet hier tekort, omdat het uitgaat van gemiddelden die niet aansluiten bij de werkelijkheid in ons gebied. Door zelf beleid te voeren, kan Groningen gerichter investeren in onderwijs, werkgelegenheid en leefbaarheid.

Ook moreel!

Daarnaast speelt het morele argument. Groningen heeft een disproportionele bijdrage geleverd aan de welvaart van Nederland, zonder daar evenredig van te profiteren. Sterker nog, de provincie draagt nog dagelijks de lasten van die bijdrage en is als een van de sociaal economisch meest kwetsbare regio’s van Nederland achtergebleven. Autonomie zien we hier als een vorm van herstel en een manier om de regie terug te nemen en recht te doen aan onze eigen bevolking.

Critici zullen wijzen op risico’s: economische afhankelijkheid, bestuurlijke complexiteit en mogelijke isolatie. Dat zijn terechte aandachtspunten, maar ze mogen geen excuus zijn om een fundamenteel debat uit de weg te gaan. Autonomie betekent niet dat Groningen zich afsluit van de rest van Nederland, maar dat het de relatie vernieuwt en herdefinieert op basis van gelijkwaardigheid in plaats van afhankelijkheid.

Staat Groningen aan het roer?

De vraag is uiteindelijk simpel: blijft Groningen een provincie waarover wordt beslist, of wordt het een regio die zelf beslist? Zolang de afstand tussen Den Haag en Groningen niet alleen geografisch, maar ook bestuurlijk en moreel groot blijft, blijft DURF zich hardmaken voor meer autonomie voor onze provincie.

Misschien is het geen kwestie van óf Groningen meer autonomie moet krijgen, maar wanneer. Wij Groningers zijn over het algemeen aardige en welwillende mensen waar je prima mee kan overleggen, maar neem ons wel serieus. Dat is nu onvoldoende aan de orde. Vandaar dit pleidooi voor meer zeggenschap over ons eigen gebied. Daar waar wij wonen en werken. Ons thuis. 

Doe mee en steun onze beweging.

Wil jij ook bijdragen, meedoen, meedenken en meebeslissen met DURF? Meld je dan aan als lid of als potentiële kandidaat voor de Provinciale Staten, waarvoor in 2027 de verkiezingen zijn.